Van 30 augustus 2019 tot en met 1  september 2019 exposeren 7 kunstenaars in Loods 6 onder de titel The Joy of Painting. Lees hieronder wat voor mij the joy of painting is.

Schilderen is voor mij net zo belangrijk als eten, drinken, liefde, humor en gezelschap. Het maakt een fundamenteel deel uit van mijn leven. Ik bedoel dat niet pathetisch. Ook niet dat het in therapeutische zin nodig is, maar in de zin dat het een wezenlijke behoefte is om gelukkig te zijn.

Nadenken over de waarde van mijn werk of de zin van het schilderen werkt niet productief,  een week niet schilderen maakt onzeker. Dat verandert weer als ik serieus begin. Niet zomaar tussendoor, niet accepteren dat je maar iets probeert, maar jezelf doelen stellen en geconcentreerd aan het werk. Daar leef ik van op. Dat brengt me verder.

Ik ben geen denker. Ik kan niet dagenlang denken over welk schilderij ik wil maken.
Als schilder ben ik een doener. En een dromer. In mijn hoofd zitten nog veel projecten, maar of ze er ook komen… Om dat te bereiken, moet ik de doenerskant aan het werk zitten: plannen wanneer ik schilder, wat ik ga schilderen, wie ik ga schilderen en binnen welk project het valt.

Eenmaal aan de slag, experimenteer ik met het materiaal, de kleuren, de methodiek en daar leer ik van. De manieren waarop verf werkt, de manieren die er zijn om kleuren te mengen en met het spelen met transparant en dikke verf, plat en structuur zijn dingen die me interesseren tijdens het schilderen.

En dat het een afbeelding is van wat ik zie. Niet een fotografische afbeelding, maar een afbeelding van wat ik ervaar als ik er midden in sta. Ik werk naar levend voorbeeld, omdat ik het zie en ervaar. Ik kan er direct op reageren. Ik heb de energie van de ander of van de omgeving nodig om geïnspireerd te blijven schilderen.

Ik heb een duidelijk handschrift. Als je een aantal werken in verschillende materialen  en onderwerpen bij elkaar ziet, zie je de overeenkomsten. Dit is een beperking en een geluk. De beperking heb ik leren accepteren, het geluk heb ik leren waarderen.

Tijdens mijn laatste jaren van de academie was ik het vertrouwen in mijn handschrift kwijt. Ik was onzeker en op zoek.  Bij mij werkt onzekerheid verstarrend. Tijdens de laatste maanden van mijn eindexamenjaar dacht ik: “Dit is niet het einde, dit is het begin! Gewoon even doorzetten en dan zelf aan de slag.”

Dat heb ik gedaan. Na een jaar of anderhalf jaar hard werken en proberen, weet ik weer wie ik als schilder ben, hoe ik het doe, heb ik een methodiek, maar kan ik me ook laten verassen door toeval. Nu is het steeds weer leren door ervaring. Schilderen is voor mij naast een levensbehoefte en drive ook een plezier geworden. Ik hoop dat u daar ook van geniet.